Ga naar de inhoud
Wanneer David een jaar geleden bij GameChangers startte, zat hij vast. Zijn studies game development liepen telkens opnieuw mis door extreem veel schermtijd, uitstelgedrag en het wegvluchten in games en online entertainment. Wat begon als ontspanning, werd een escape. Op kot, thuis en in zijn sociale leven begon alles te wegen.
“Ik stelde alles uit. Ik vluchtte van mijn studies naar mijn computer en verborg de plekken waar ik faalde, uit schaamte. Ik wist niet meer hoe ik eruit moest raken.” – David (21)
Ook voor zijn ouders was het zwaar. Chris, zijn mama, herinnert zich vooral de onmacht:
“Je ziet het mislopen, maar je kan er niet meer bij. Boos worden helpt niet, uitleggen helpt niet… Je zit vast in bezorgdheid. En eigenlijk begon ik alles over te nemen: was, koken, boodschappen. Zo creëerde ik nog meer tijd om te gamen. Dat besefte ik pas in het traject.” – Chris (mama)
Wat veranderde er tijdens het traject?
1. Van schaamte naar zelfinzicht en verantwoordelijkheid
In het begin van het traject worstelde David vooral met schaamte en het verbergen van zijn uitstelgedrag. De druk van school, verwachtingen en mislukte deadlines zorgde ervoor dat gamen een veilige ontsnapping werd. Maar die ontsnapping hield hem tegelijk vast.
Tijdens het traject leerden we eerst kijken waarom hij uitstelde, welke gedachten en gevoelens daaronder zaten, en hoe hij andere strategieën kon ontwikkelen. Van kleine acties naar dagelijkse routines, van vermijding naar initiatief: stap voor stap vond hij opnieuw structuur en vertrouwen.
“Ik kan nu veel sneller focussen op mijn werk. De computer blijft deel van mijn leven, maar neemt niet langer de eerste plaats in. Ik heb weer initiatief: sport, studentenjob, planning… Zaken waar ik vroeger mijn voeten aan veegde.” – David
Daarnaast kreeg hij inzicht in iets wat hem onbewust vaak tegenwerkte: zijn communicatie. Hoe hij mailde, chatberichten stuurde of zich verbaal uitdrukte, kwam soms veel harder over dan hij bedoelde — iets wat ook bij zijn autisme een rol speelde.
“Hoe ik mailde of sprak, werd soms verkeerd geïnterpreteerd. Ik begrijp dat nu veel beter. Dat helpt me vandaag nog elke dag.”
Het besef dat hij invloed heeft op hoe anderen hem ervaren, gaf hem meer controle en minder conflict. Dat werd een echte gamechanger in zijn studies én relaties.
2. Van bezorgdheid naar vertrouwen en loslaten als ouder
Voor Chris betekende het traject minstens evenveel verandering. Waar ze vroeger vanuit bezorgdheid bijna alles overnam — maaltijden, organisatie, herinneringen, structuur — merkte ze dat dit uiteindelijk meer kwaad dan goed deed. Het maakte David afhankelijker, en haarzelf uitgeputter.
Door de gesprekken kreeg ze opnieuw zicht op haar rol als ouder: ondersteunen zonder over te nemen, grenzen stellen zonder te controleren, en ruimte laten zodat David zelf verantwoordelijkheid kon leren dragen.
“Ik heb geleerd om los te laten. Niet alles over te nemen. Niet voortdurend controleren of hij wel gegeten heeft of op tijd aan tafel zit. Hij is 21. Het is zijn verantwoordelijkheid. En dat heeft onze band zoveel opener gemaakt.” – Chris (mama)
EIk kan nu veel sneller focussen op mijn s. De computer blijft deel van mijn leven, maar neemt niet langer de eerste plaats in. ding op zat — iets wat binnen een gezin bijna onmogelijk is.
“Je kan als ouder geen therapeutische rol opnemen. Je hebt een andere band. Matthias werd die objectieve derde persoon waar geen lading op zat. Dat bracht rust.” – Chris (mama)
Door die rust en duidelijkheid kon Chris opnieuw vertrouwen opbouwen — zowel in David als in zichzelf als ouder. Het maakte de relatie warmer, volwassener en minder beladen.
3. Een nieuwe dynamiek in het gezin
De positieve veranderingen bij David hadden een directe impact op de sfeer thuis en op de relatie tussen hem en zijn mama. Waar gesprekken vroeger vaak vertrokken vanuit spanning, bezorgdheid of controle, ontstond er opnieuw ruimte voor echte verbinding.
“David komt nu veel meer vanuit interesse naar mij toe. Hij vraagt spontaan: ‘Hoe is het op het werk? Waar ben je mee bezig?’ Dat lijkt misschien klein, maar voor mij is dat een wereld van verschil. Vroeger was hij vooral bezig met zijn eigen bubbel—games, schermen, deadlines wegduwen. Nu is er weer wederkerigheid, openheid, en voel ik dat we terug dichter bij elkaar staan.” – Chris
Dat wederzijds respect en die rust zorgden ervoor dat hun relatie opnieuw op een volwassen manier kon groeien. Door minder controle en meer vertrouwen ontstond een gezondere dynamiek, waarin beide kanten zich gezien en erkend voelen.
Welke tips geven ze aan andere jongeren en ouders?
David:
“Het gaat niet over gaming opgeven. Het gaat over het besef dat er dingen zijn die voor je toekomst veel belangrijker zijn. Als dat inzicht doordringt, begint het te bewegen.”
Chris:
“Als ouder moet je soms ook je eigen verwachtingen loslaten. Je kind hoeft niet het pad te volgen dat jij in je hoofd had. Soms heeft hij ook iemand van buitenaf nodig om terug richting te vinden. Dat is oké.”
Samen groeien werkt
Het traject van David en Chris toont hoe groot de impact kan zijn wanneer jongeren en ouders samen stappen zetten, met de juiste begeleiding. Eerlijkheid, vertrouwen, structuur, loslaten én kleine dagelijkse acties maken het verschil.
Wij zijn heel dankbaar voor hun openheid en trots op de weg die ze het afgelopen jaar hebben afgelegd. Hopelijk inspireert hun verhaal andere gezinnen om ook de eerste stap te zetten.
Wil je graag ook ondersteuning rond (overmatig) gamen, schermgebruik, uitstelgedrag of gelijkaardige thema’s voor jezelf of iemand anders? Je kan hier meer info vinden over onze coaching.
Neem gerust contact op voor een kort telefonisch gesprek en we kijken met plezier hoe we jou en/of je gezin kunnen ondersteunen.
